Tilraunaverkefni í gönguþjálfun - frétt af vef Parkinsonssamtaka Íslands

Að undanförnu hefur staðið yfir tilraunaverkefni um gönguþjálfun parkinsonssjúklinga á Reykjalundi undir forystu Andra Sigurgeirssonar sjúkraþjálfara. Verkefnið er jafnframt hluti af meistaranámi Andra við læknadeild Háskóla Íslands.

Bakgrunnur
Eitt af einkennum parkinsonssjúkdómsins er að skref sjúklinga styttast með tímanum.

Sýnt hefur verið fram á, að með sjónáreiti, t.d. með því að hafa áberandi þverlægar línur markaðar á göngubraut með hæfilegu millibili, sé hægt að ná æskilegri skreflengd.

Slíkar merkingar hafa einnig góð áhrif á fólk sem á það til að “frjósa” – jafnvel getur verið gagnlegt að marka þessar rákir eða líma á gólfið heima hjá sjúklingnum.

Vandamálið er, að þegar einstaklingar ganga út fyrir línurnar og fara að hugsa um eitthvað annað, þá getur allt ruglast.

Rannsóknir á þessu hafa til þessa aðeins byggt á mælingum, en ekki langvarandi þjálfun. Þessi rannsókn byggist á því að þjálfa fólk eins mikið og raunhæft var talið til þess að fá úr því skorið hvort mikil þjálfun með sjónáreiti mundi lengja skref einstaklinganna og þar með auka gönguhraða.

Rannsóknarspurningin var því þessi: Hefur mikil gönguþjálfun með sjónáreiti áhrif á göngufærni parkinsonssjúklinga umfram gönguþjálfun án sjónáreitis?

Aðferðir
Haft var samband við alla parkinsonssjúklinga innan við áttrætt, sem höfðu dvalist á Reykjalundi eða væru á biðlista og þá sem eru skráðir hjá Parkinssonssamtökunum og féllust á að haft yrði samband við þá.

Þetta gaf 165 einstaklinga, sem haft var samband við símleiðis.

Um 35 einstaklingar samþykktu að koma í upphafsskoðun þar sem metið var hverjir teldust hæfir til að taka þátt í rannsókninni samkvæmt fyrirfram gefnum forsendum.

Þessi upphafsskoðun fólst í eftirfarandi:
  • Göngumæling með sérstöku mælitæki. Mælt var göngulag á eðlilegum hraða og á mesta hraða, annarsvegar án og hins vegar með athyglisleiðandi þraut, sem fólst í að telja niður um þrjá við hvert skref tölur á bilinu 150 – 250, t.d. 200-197-194-191-188 o.s.frv.
  • Hæfnispróf, sem hefur fylgni við gönguhraða, jafnvægi og sjálfstæði til að fara út einn saman.
  • Líkamsvigtun.
  • Svör við spurningalista með mati á lífsgæðum fólks með parkinsonsveiki.

Þjálfunin stóð síðan í fjórar vikur, fjóra daga í viku, samtals 16 skipti, 30 mínútur í senn.

Þátttakendum var skipt í tvo hópa með slembivali. Annar hópurinn (samanburðarhópur) var látinn ganga í hringi á braut inni í íþróttasal og beðinn um að ganga rösklega og taka löng skref. Hinn hópurinn (tilraunahópurin) var látinn gera það sama, en til viðbótar voru sjónáreiti, þ.e. tvær brautir með misjöfnum bilum milli álímdra lína.

Þátttakendur voru hvattir til að vera á þeirri braut sem reyndi á skreflengd þeirra.


Árangursskoðun
Eftir þessa 4ra vikna þjálfun var upphafsskoðunin endurtekin.

Í september n.k. er áformað að gera eftirfylgnimælingar til að ganga úr skugga um hvort hugsanlegan breytingar hafi enst.


Úrvinnsla
Að lokinn síðustu mælingunni í september verður gerð tölfræðileg úrvinnsla, sem væntanlega mun leiða í ljós hvort munur sé milli hópanna og þá hve mikill.


Niðurstöður
Í úrvinnslunni mun koma fram hvort gönguþjálfun með sjónáreiti skili árangri umfram göngu án sjónáreitis.

Í víðara samhengi má segja að í ljós geti komið hvort og að hve miklu leyti þjálfun skipti máli fyrir parkinsonssjúklinga.

Til baka

Fréttin er fengin af vef parkinsonsamtaka Íslands með leyfi þeirra.  Sjá:  Http://www.parkinson.is